Οι βιβλιοθήκες, αν και φαίνονται ως κάτι στατικό, σαν μια επένδυση του τοίχου, στην πραγματικότητα είναι εξαιρετικά μεταβαλλόμενες. Ανεπαίσθητες αλλαγές που σε βάθος χρόνου ορίζουν και τον κατόχό τους, την αλλαγή του ανθρώπου ανάμεσα στις διάφορες ηλικίες του.
Βιβλία αφαιρούνται, άλλα προστίθενται. Μερικά δανείζονται και όταν επιστρέφουν μπαίνουν σε άλλη θέση, άλλα χαρίζονται και μένει η ανάμνησή τους. Τα καινούρια στριμώχνονται. Υπάρχουν και τα μυστήρια. Κάποια είναι πάντα στην ίδια θέση αλλά κάθε φορά τα ψάχνουμε σαν να έχουνε χαθεί, ενώ μερικά από αυτά δεν τα βρίσκουμε ποτέ.
Τώρα, που θα φύγουν οριστικά από την δική μου τα «Ακτοσημεία» του Saint-John Perse (ένα Νόμπελ που δεν είναι ελληνικό αλλά είναι πολύ ομηρικό και μεσογειακό), είναι ευκαιρία να αναπαράγω εδώ κάποιες σημειώσεις που είχα κρατήσει στο εσώφυλλό του.
Είναι αφήγηση χωρίς στίχους. Στομφώδης και λυρική. Ένα σύνολο δοξαστικό. Πάρα πολλά σύμβολα, όμως άπαξ αναφερόμενα. Τα φυσικά φαινόμενα ως θαύματα. Καθετί είναι ένα θαύμα – πολύ κουραστικό. Χλωρίδα μεσογειακή, χαμηλή βλάστηση, παράκτια. Πολυσύνθετες λέξεις, π.χ. ποδοστράγαλα. Αρχαίοι πολιτισμοί, ένα συνονθύλευμα μυθολογικών αναφορών.
Ας πούμε ότι τα Ακτοσημεία είναι μια ποιητική πρόσληψη της Οδύσσειας και όλης της θαλασσινής μυθιστορίας της εποχής του χαλκού, μιας αρχαιότητας που έχει σαγηνέψει τον ποιητή.
Αδύνατο να το διαβάσει κανείς σήμερα.
Αλλά όπως συμβαίνει με την προϊστορία, μόλις ασχοληθείς, έπειτα βλέπεις σε κάθε λόφο, σε κάθε ακτογραμμή, τα ίχνη των ομηρικών ανθρώπων. Έτσι την πάτησε και ο Σεν-Τζον Περς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου